Mar 01 2014

பலேரி மாணிக்கம் “ஒரு பாதிராக் கொலபாதகத்திண்டே கதா”

Published by under Uncategorized

“ஜீவிதம் மரணத்தின் முடிவில் தீரும்போள் அது அடுத்த நிமிஷம் தொட்டு கதையாம், கழிந்த காலத்திண்ட மற்றொரு பெயரானு கதா”

பலேரி மாணிக்கம் படம் வந்து 5 வருஷங்கள் கழிந்து விட்டது. ஒரிஜினல் டிவிடியைக் கூட எப்பவோ வாங்கி வைத்தாலும் ஏனோ இது நாள் வரை நான் பார்க்கவில்லை. இதை மட்டுமல்ல இன்னும் சில படங்களை நான் பார்க்காமல் வைத்திருப்பதற்குக் காரணம், இப்படியான படங்களைப் பார்ப்பதற்கேற்ற மனச்சூழலை என்னுள் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதே. சும்மா கடமைக்காக இப்படியான படங்களைப் பார்த்துக் கழிக்கக் கூடாது. அந்த வகையில் நேற்றுத்தான் “பலேரி மாணிக்கம் ஒரு பாதிராக்கொல பாதகத்திண்டே கதா” படத்தைப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. ஒரு படத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒருவாரம் நீட்டித்துப் பார்க்கும் எனக்கு, படத்தின் எழுத்தோட்டமே அப்படியே நிலைகொள்ள வைத்து விட்டது, முழுமூச்சாய் முடிவுப் புள்ளி வரை இந்தப் படத்தோடு ஒன்றிப்போனேன்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் கிழக்குப் பதிப்பகம் வெளியிட்ட, சொக்கலிங்கம் என்ற வழக்கறிஞர் எழுதிய “புகழ்பெற்ற வழக்குகள்” என்ற நூலை வாசிக்கும் போது ஒரு புலனாய்வு அதிகாரியாக மனம் கூடு விட்டுக் கூடு பாய்ந்த உணர்வு ஏற்பட்டது அதே உணர்வு தான் இந்தப் படம் தந்த அனுபவமும். படத்தின் ஆரம்ப எழுத்தோட்டத்தில் வரும் பாடலே பலேரி என்ற ஊரில் உள்ள மாணிக்கம் என்ற தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சார்ந்த பெண் ஐம்பதுகளின் இறுதியில் மர்மமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டதைப் பற்றிப் பாடலோடு சோக ராகம் பாடுகிறது.

ஹரிதாஸ் (மம்முட்டி) என்ற புலனாய்வாளன் தன்னுடைய உதவியாளர் பெண்ணுடன் டெல்லியில் இருந்து ஐம்பது வருடங்கள் கழித்து இந்தக் கொலையின் மர்ம முடிச்சுகளை அவிழ்ப்பதற்காகப் பலேரி செல்கிறார். பலேரி என்ற அந்தக் கிராமத்தின் பழைய சுவடுகள் மறைந்து நாகரிகத்தின் உச்சங்கள் விளைந்திருக்கும் பூமியில் மாணிக்கம் என்ற அந்தப் பெண்ணின் கொலையோடு சம்பந்தப்பட்டவர்கள் எல்லோருமே இறந்த சூழலில், வெறும் செவி வழிக்கதைகள் வாயிலாக உண்மையைத் தேடும் சவால் அவனுக்கு. ஒவ்வொரு செவி வழிக்கதையிலும் பொய்யும் உண்மையும் சரி சமமாகக் கலந்திருக்கிறது. அதிலிருந்து ஒவ்வொரு முடிச்சாக அவிழ்த்து ஈற்றில் அவன் முடிவைக் காணும் போது மிகப் பெரிய திருப்பத்திற்குக் கொண்டு போய் நிறுத்தி அவனை வழியனுப்பி வைக்கிறது அந்த பலேரி கிராமம்.

T. P.ராஜீவன் என்ற எழுத்தாளரின் நாவலை அடியொற்றி மலையாளத்தின் பிரபல இயக்குனர் ரஞ்சித் எடுத்த படம் இது. இயக்குனர் ரஞ்சித் இயக்கிய நந்தனம், Pranchiyettan and The Saint,Indian Rupee போன்ற படங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். இவரின் ஒரு சில பேட்டிகளைப் படித்த போது மலையாள சினிமா உலகத்தை விட்டுக்குடுக்காத அந்த ஓர்மம் எனக்குப் மிகவும் பிடித்திருந்தது. சரக்கு இருப்பவன் தானே கோபப்படுவான்?

மம்முட்டியைப் பொறுத்தவரை அவரின் சினிமா வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஒரு படமாக இது இருக்கும். அடக்கமாக வந்து ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் நிதானமாகக் கையாளும் அந்தப் புலனாய்வு அதிகாரி, பலேரிக் கிராமத்தின் பெருந்தனக்காரர் அஹமத் ஹாஜி என்ற மகா கொடூரர் என்ற இன்னொரு மம்முட்டி, இவர்களைக் கடந்து மூன்றாவதாக வரும் இன்னொரு ஆச்சரியம் என்று ஒரே படத்தில் ஒரே நடிகன் பல்வேறு பாத்திரங்களைக் கையாளும் போது ஒவ்வொரு பாத்திரப் படைப்பிலும் எவ்வளவு தூரம் வித்தியாசப்படுத்தி நடிக்க முடியும் என்பதை அழுத்தமாகப் பதிய வைக்கிறார். அதிலும் அந்தப் பணக்காரர் அஹமத் ஹாஜி (மம்முட்டி) துப்பலைக் கூட அலட்சியமாகத் தெறிக்கும் போது நடிப்பின் நுணுக்கம் புரிபடுகின்றது. இந்தப் படத்தில் நடித்ததற்காக கேரளத்தின் சிறந்த நடிகராக மாநில விருது உட்பட இன்னும் பல விருதுகளைச் சேர்த்தாலும் தேசிய விருது கொடுக்கவில்லையே என்ற இயக்குனர் ரஞ்சித் இன் கோபத்தைப் படம் பார்த்தபின் எம்மிலும் சுமக்க முடிகின்றது.

கம்யூனிஸ சிந்தனைகளோடு ஐம்பதுகளில் வளர்ந்த அந்த இளைஞன் பின்னாளில் மனம் வெறுத்து ஒதுங்கிப் போகும் முதியவராக சீனிவாசன், சித்திக் என்ற குணச்சித்திரம் பாலன் நாயராகவும், கவர்ச்சிக்கு மட்டுமே தீனியாகப் பார்க்கப்படும் ஸ்வேதா மேனன் பயத்தை உள்ளே புதைத்து வைத்துக் கொண்டு நடிக்கும் அந்தக் கிழவியாகவும் என்று ஒவ்வொரு பாத்திரத் தேர்வும் கச்சிதமாக அமைந்திருக்கின்றது.

மலையாள சினிமாவைப் பொறுத்தவரை மர்மக் கதைகளைக் கையாள்வதில் இந்திய சினிமாவிலேயே முதல் இடத்தில் வைக்கப்படவேண்டிய கதை சொல்லிகள். ஐம்பதுகளின் இறுதியிலே நடந்ததாகவும், கேரளத்தின் முதல் கொடூரக் கொலையாகவும் பதிவாகியிருக்கும் இந்த உண்மைச் சம்பவத்தைப் படமாக எடுக்கும் போது அந்தக் கதை மாந்தருக்குள்ளேயே மம்முட்டியை உள்ளே விட்டுக் கதை சொல்ல வைத்த உத்தி அருமையானது.

இசையமைப்பாளர் சரத், பிஜ்பால் ஆகியோர் அடக்கி வாசிக்க வேண்டிய சூழல், படத்தின் முகப்புப் பாடல் மட்டும் தான் அதற்குப் பின்னால் வரும் கதையோட்டம் வெறும் மெலிதான பின்னணி இசையோடு நகர்கின்றது.

“எத்தனை வருஷங்கள் ஆனாலும் குற்றம் செய்தவன் தண்டிக்கப்படுவான் இது எப்படி நிகழும் என்று எனக்குத் தெரியாத இயற்கையின் நியதி என்று ஹரிதாஸ் (மம்முட்டி) என்ற அந்தப் புலனாய்வாளர் சொல்லி முடிக்கிறான் “பலேரி மாணிக்கம் ஒரு பாதிராக்கொல பாதகத்திண்டே கதா”யை.

“ஜீவிதம் மரணத்தின் முடிவில் தீரும்போள் அது அடுத்த நிமிஷம் தொட்டு கதையாம், கழிந்த காலத்திண்ட மற்றொரு பெயரானு கதா” என்று ஹரிதாஸ் சொல்வது போலத்தான் வாழ்வியலும், அது கழிந்த நிமிஷத்தை முற்றுப்புள்ளியாக நிறுத்தும் போது கதையாக முடிக்கின்றது, நாமும் எத்தனை கதைகளைச் சுமந்து கொண்டு போகின்றோம், சில கதைகளின் உண்மைகள் தெரிந்தும் பல கதைகளின் உண்மைகள் தெரியாமலும்.

 

One response so far

Mar 01 2014

பாலித்தீவில் இந்தியத் தொன்மங்களைத் தேடி

Published by under Uncategorized

இலங்கையிலிருந்து வெளியாகும் “சுடர் ஒளி” பத்திரிகையில் என் முதல் பயணத்தொடராக “பாலித்தீவில் இந்தியத் தொன்மங்களைத் தேடி” வரும் ஞாயிறு பெப்ரவரி 16 ஆம் திகதி முதல் வெளிவருகின்றது. பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலான என்னுடைய எழுத்துப் பகிர்வு இன்று தாயகத்தில் இயங்கும் ஒரு பத்திரிகை வழியாக என் பெற்றோரின் கையை எட்டப் போகின்றது என்றால் இதை விட என் எழுத்துக்கு வேறென்ன அங்கீகாரம் வேண்டும்?

அடிக்கடி ” நீங்கள் எழுதிறதை எனக்கும் அனுப்பி வையுங்கோ பிரபு” என்று கேட்கும் என் அப்பாவுக்கும் பதில் சொல்ல இந்தப் பயணத்தொடர் உதவப்போகிறது. 

பாலித்தீவில் கண்டதும் கேட்டதுமாக இல்லாமல் வரலாற்றுப் புத்தகங்களின் ஆதாரபூர்வமான தகவல்களோடு பாலித்தீவை எழுத்து வழியாக இரண்டாம் முறையாக உலாத்தப் போகிறேன். இதற்காக நூலகங்களில் இருந்தும், பாலித்தீவு பேசும் வரலாற்று மூலாதாரம் தாங்கிய புத்தகக் கொள்வனவு மூலமும் என் தேடலை ஆரம்பித்தேன்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் மூன்று மணி நேரத்துக்கும் மேலான உழைப்பைப் பங்கு போடுவதால் நிதானமாக கடந்த ஐந்து வாரங்களாக ஏழு அத்தியாயங்களைச் செதுக்கியிருக்கிறேன். 
நான் பாலித்தீவில் இருக்கும் போதே சுடர் ஒளி பத்திரிகையில் இருந்து நண்பர் வர்மா இந்தத் தொடரை எழுதுமாறு கேட்டுக் கொண்டார். மனம் சோர்ந்து போகும் போதெல்லாம் அவரை நினைத்துக் கொண்டுதான் அடுத்த அத்தியாயத்தைக் கிளப்புவேன். அந்த வகையில் இந்தத் தொடரை ஈழத்து வாசகர் கையில் எடுத்துச் செல்ல வழி வகுத்த வர்மா அவர்களுக்கு என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்.
“பாலித்தீவில் இந்தியத் தொன்மங்களைத் தேடி”உங்களுக்கும் எனக்கும் இது நாள் வரை பாலித்தீவில் புதைந்திருக்கும் இந்துப் பண்பாட்டு விழுமியங்களை எழுத்தின் வழியே உலாத்தலாகத் தரிசிக்கப் போகின்றது. 

No responses yet

Mar 01 2014

North 24 Kaatham (மலையாளம்) – வழித்துணை

Published by under Uncategorized

இப்பொழுதெல்லாம் மனதுக்கு நிறைவு தரக்கூடிய நல்ல சினிமாவைப் பார்க்க வேண்டும், குறிப்பாக மலையாள சினிமா என்ற எண்ணம் வரும் போதெல்லால் ஃபாகத் ஃபாசில் இன் படங்களைத் தான் முதலில் தேட ஆரம்பிக்கிறேன். படத்துக்குப் படம் இந்த மனிதர் என்னமாய் ஒவ்வொரு படத்தோடும் ஒட்டிக் கொண்டு பயணிக்கிறார் என்பதை மீண்டும் மெய்ப்பித்திருக்கிறது North 24 Kaatham

ஓ.சி.டி (Obsessive compulsive personality disorder) என்ற விநோதமான மன உணர்வுக்கு ஆட்பட்டவர் மிகுந்த சுத்தபத்தமாகவும், எச்சரிக்கை உணர்வோடு இருப்பார் என்பதை அனுபவத்தில் கண்ட உண்மை. இதைப்பற்றி என் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் நடந்த அனுபவம் ஒன்றையும் சமயம் வாய்க்கும் போது சொல்ல வேண்டும். இந்தப் படத்தில் ஹரிகிருஷ்ணன் என்ற நாயகன் பாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கும் ஃபாகத் ஃபாசிலுக்கும் இதே பாங்கான மனவுணர்வோடு, இயல்பு வாழ்க்கையில் இருந்து தன்னை விலக்கி வாழ நடக்க முற்படுபவர். காலையில் எழுந்து தன் காலைக் கடனைக் கழிப்பதில் இருந்து அலுவலகப் பணி தாண்டிப் பொது இடங்களில் கூடத் தன்னுடைய இந்த விநோதமான சுபாவத்தில் இருந்து சமரசம் செய்து கொள்ளாத தொழில் நுட்பவியலாளன் இந்த ஹரிகிருஷ்ணன். எவரும் தன்னோடு வீண் அரட்டைக் கச்சேரி வைப்பதைத் தவிர்ப்பவர். தன்னைச் சுற்றி மட்டுமல்ல தன்னுடைய தொழிலிலும் இதே ரீதியான பூரணத்துவத்தோடு நடப்பதால் இவரின் சக பணியாளர்கள் வெறுப்போடு இவர் மீது கூறும் புகார்களையெல்லாம் தாண்டி, இவரின் மேலதிகாரிகளின் நேசத்தைப் பெற்றிருப்பவர்.

ஹரிகிருஷ்ணனுக்கு முக்கியமான ஒரு அலுவலகப் பணிக்காகத் திருவனந்தபுரத்துக்கு ரயில் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. கூடப்பயணிக்கும் பயணிகோபாலன் (நெடுமுடி வேணு) என்ற முதியவர் தன்னுடைய மனைவி திடீர் நோய் வாய்ப்பட்டிருக்கிறார் என்ற தொலைபேசி அழைப்பால் தன் பயணத்தை இடை நிறுத்தித் கோழிக்கோடுவில் இருக்கும் தன் வீட்டுக்கு ரயில் எடுக்க வேண்டிய அவசரத் தேவை ஏற்படும் வேளையில் அதே ரயிலில் பயணிக்கும் இன்னொரு பயணி நாராயணி (ஸ்வாதி) கோபாலனை அவர் வீட்டில் சேர்ப்பிக்க முடிவெடுக்கிறாள். இந்தச் சிக்கலில் எதிர்பாராத விதமாக அகப்படுகிறார் ஹரிகிருஷ்ணன் (ஃபாகத் பாசில்). கேரளமே முழு நாள் ஹர்த்தாலை அனுஷ்டிக்க, இந்த மூவரும் கோழிக்கோடு எப்படிப் போய்ச் சேர்ந்தார்கள், ஹரிகிருஷ்ணனுக்கு இந்தப் பயணம் எந்த விதமான மன மாற்றத்தைக் கொண்டு வருகின்றது என்ற சாராம்சத்தில் வெகு இயல்பாகப் போரடிக்காமல் நகர்த்திச் செல்கின்றது இந்தப் படம்.

முதற்பந்தியில் சொன்னது போல ஃபாகத் ஃபாசிலுக்கு இது பொற்காலம். கிடைக்கும் படங்களெல்லாம் முத்து முத்தாக இவருக்கு அமைகின்றன. ஒவ்வொரு படத்திலும் எழுத்தோட்டத்துக்குப் பின்னர் ஃபாகத் ஃபாசில் என்ற நடிகனைக் காணமுடியவில்லை. அந்தந்தப் பாத்திரமாகவே மாறிவிடுகின்றார். இந்தப் படத்திலும் அதே அலைவரிசை தான். படத்தின் முதற்காட்சிகளில் ஹரிகிருஷ்ணன் என்ற அந்த விநோத சுபாவம் கொண்ட இளைஞனாகத் தன்னை மாற்றுவது அவ்வளவு சுலபமானதல்ல. அந்தச் சவாலை இவர் எளிதாகக் கடக்கிறார். இதுவரை எந்த ஹீரோயிச நிழலும் இவர் மேல் படாததால் இப்படியான பாத்திரங்களுக்கான திறமையான மூலப்பொருளாக அமைகின்றது இவரின் நடிப்பு.
சுப்ரமணியபுரம் ஸ்வாதிக்கு கேரளம் கொடுத்திருக்கும் இன்னொரு சிறப்பான படம் இது. இந்த நாயகி பாத்திரம் தமிழிலோ தெலுங்கிலோ படைக்கப்பட்டிருந்தால் அரை லூசாகவோ, நாயகனை ஏதாவது பண்ணி வளைக்க முற்படும் காமுகியாகவோ மாற்றிவிடுவார்கள். ஆனால் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத அந்த நாராயணியாக ஸ்வாதியின் நடிப்பு வெகு திறம். அதிலும் குறிப்பாக, கோபாலன் மாஸ்டர் வீட்டிலுருந்து விடை பெற்ற பின்னர் ஹரிகிருஷ்ணனும், நாராயணியும் தனியே தத்தமது வீடுகளுக்குப் போகும் பயணத்தில் கிட்டும் உணவு போசனத்தில், நாரயணி ஹரிகிருஷ்ணனோடு பேச்சுக் கொடுக்கும் போது வழக்கம் போல அவன் சிடுசிடுப்பதும், பின்னர் அவனின் விநோத சுபாவத்தை விஷமத்தனமாக எள்ளல் செய்து அவனைச் சிரிக்க வைக்கும் கட்டத்தில் ஆகா அந்தக் “கண்கள் இரண்டால் உன் கண்கள் இரண்டால்”.

நெடுமுடி வேணு பற்றி என்ன சொல்ல, சினிமாவில் ஒரு காலத்தில் உச்சத்தில் இருந்தவர்கள் படிப்படியாகக் குணச்சித்திர பாத்திரமேற்று நடிக்க முனையும் போது அதிலும் வித்தியாசத்தைக் காண்பித்து நிலைத்திருப்போரும் உண்டு. நெடுமுடி வேணு அந்த ரகம். வயதான அந்தக் குண்டுக் கிழவராக இந்த இரண்டு இளசுகளும் இழுத்துப் போகும் வழியெங்கணும் தானும் தம் கட்டிப் பயணிப்பதாகட்டும், தன் ஊரை அண்மித்ததும் ஒவ்வொரு இடமாகக் காண்பித்துப் பெருமை பேசுவதாகட்டும், இவரின் வீட்டில் நடந்த துன்பியல் நிகழ்வை அறியாது தன் வீட்டை நோக்கி நடை போடும் போது எதிர்ப்படும் மனிதர்களைக் கண்டு குசலம் விசாரிப்பதாகட்டும், வீடு வந்தததும் அந்த அதிர்ச்சியை நிதானமாகத் தாங்கிக் கொண்டு தன் மனைவி கொண்ட கொள்கைக்கு இணங்க இறுதி மரியாதை செய்வதாகட்டும் எல்லாமே இவரின் தேவையை இந்தப் படத்தில் உணர்த்தி நிற்கின்றன.

பிரேம்ஜி அமரனும் நடித்திருக்கிறார், ஒரு சின்ன வேடத்தில் ஆனால் என் பார்வையில் இவருக்குக் கிடைத்த உருப்படியான அலட்டல் இல்லாத வேடம் இது, “எவ்வளவோ பண்ணிட்டோம்” என்ற வழக்கமான பஞ்ச் ஐ இந்தப் படத்தில் சொல்லும் போது கூட. தலைவாசல் விஜய் மலையாளக் கரையோரம் கரை ஒதுங்கிவிட்டார். கீதாவும் உண்டு.

படத்தில் இரண்டு இசையமைப்பாளர்கள் இருந்தும் சமீபகாலமாக மலையாள தேசத்தை ஆக்கிரமித்திருக்கும் மேற்கத்தேய வாத்திய மோகத்தால் இசைக்கருவிகளை உருட்டி விளையாடுகின்றார்கள். கிடைத்த வாய்ப்பில் நல்ல மெலடிப் பாடல்களைச் சேர்த்திருந்தால் இன்னும் நிறைவாக இருந்திருக்கும்.

கோழிக்கோடு நோக்கிய இந்த மூவரின் பயணத்தில் ரயில், பஸ், ஜீப், ஆம்புலன்ஸ், மோட்டார் சைக்கிள், மீன் படகு எல்லாத்திலும் ஏறி, கேரளத்தின் திக்குத் தெரியாத திசைகளிலும் பயணிக்கும் கதைக்கு ஒளிப்பதிவு பலம் சேர்க்கின்றது. கதை, இயக்கத்தைக் கவனித்த இயக்குனர் அனில் ராதா கிருஷ்ண மேனனுக்குத் தான் மேற் சொன்ன அத்தனை பலத்திலும் பாதி போய்ச் சேரவேண்டும். அவ்வளவு நேர்த்தியாக நெறியாண்டிருக்கிறார்.

பயணம் என்பது எத்தனையோ புது மனிதர்களையும், இடங்களையும் சந்திப்பதன்று, பயணியை புத்துருவாக்க அது உறுதுணையாகின்றது மனிதர்களையும் அவர் தம் வாழ்வியலையும் படிக்க முடிகின்றது, நாயகன் ஹரிகிருஷ்ணனுக்கு மட்டுமல்ல, இம்மாதிரி அரிய படைப்பைப் பார்க்கும் ரசிகனுக்கும் கூட.

No responses yet

Jan 02 2014

சென்னையில் என் தலைத் தீபாவளி

Published by under Uncategorized

தலைப்பைப் பார்த்து ஓடிவந்தால் கம்பேனி பொறுப்பல்ல :-) ஆனால் இந்தத் தலைப்புக்கும் காரணமிருக்கு. ஈழத்தைப் பொறுத்தவரை தைப்பொங்கல், சித்திரை வருடப்பிறப்புக்கு நிகராக தீபாவளியைக் கொண்டாடுவதில்லை. ஒரு புதுச்சட்டை எடுத்தோமா, கோயிலுக்குப் போனோமா, போய் வந்து பங்கு பிரித்த ஆட்டிறச்சியைச் சமைத்துச் சாப்பிட்டோமா என்ற அளவில் தீபாவளி நிறைந்துவிடும். பட்டாசு வெடிகளும் கிடையாது. கூடப் படித்த வட இந்திய நண்பன் வேறு, நாங்க தீபாவளி கொண்டாடுவது உங்க மன்னன் இராவணனை அழித்ததால் தானே என்று சொல்லிக் கடுப்பேத்தி வைத்திருந்தான் பல்கலைக்கழக காலத்தில்.
 
ஆனால் இந்தியாவில் முதன்மையாகக் கொண்டாடும் பண்டிகையே தீபாவளி எனும் போது, அதைப் பார்க்க ஆசை இருக்காதா என்ன? அந்த ஆசையை கடந்த வருடத் தீபாவளியில் நிறைவேற்றும் வாய்ப்புக் கிட்டியது.
தீபாவளி தினத்திலேயே  காலை வேளை கோயம்புத்தூரிலிருந்து ஸ்பைஸ் ஜெட் விமானம் மூலம் சென்னைக்கு வருவதாக ஏற்பாடு.  காலையில் நண்பர் தெனாலி தொலைபேசியில் அழைத்து, என்னைச் சந்திக்கமுடியாமல் போனதுக்காக வருந்தினார். அவரைப்போலவே நிறைய நண்பர்கள் சொந்த ஊருக்குப் போனதால் தொலைபேசி வழியாக அவர்களின் குரலை மட்டும் கேட்கமுடிந்தது. கிட்டத்தட்ட 20 பேர் வரை நான் தமிழகத்தில் தங்கியிருந்த மூன்று நாட்களும் அழைத்துப் பேசினார்கள். கோவை விமான நிலையத்தில் பணிபுரியும் பெண்கள் பட்டுச் சேலை மினுமினுக்க, ஆண்கள் சர்வாணி சகிதம் மிளிர, அந்த இடமே பண்டிகைக் கொண்டாட்டம் நிகழும் அரங்கம் போலப்பட்டது.
கோவையில் தங்கியிருந்தாலும் நகரத்தையும் மக்களின் வாழ்வியலையும் பார்க்கமுடியவில்லை ஆனால் கோவை, திருப்பூர் நண்பர்கள் தலா ஐந்து மணி நேரம் தீபாவளிப் பரபரப்பிலும் சந்தித்தது பெருமகிழ்ச்சி உங்கள் அன்புக்கு என்ன கைமாறு செய்வேன்.

கோவை விமான நிலையத்தில் அந்த விடிகாலைப் பொழுதில் ராம்ராஜ் காட்டன் மற்றும் பனியன் கடையைத் தவிர வேறெந்தக் கடையும் திறக்கவில்லை.தீபாவளி தினம் விமானம் ஒழுங்காக குறித்த நேரத்துக்கு வந்து சேரவேண்டும் என்று மனதுக்குள் சகஸ்ரநாம அர்ச்சனை செய்து கொண்டிருந்தேன்.  எல்லாம் டெக்கான் ஹெரல்ட் விமானம் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் தான். 2004 வாக்கில் நான் கொச்சின் இருந்து மதியம் பெங்களூர் வருவதற்காக பதிவு செய்திருந்த டெக்கன் ஹெரல்ட் என்னை விமான நிலைத்திலேயே கிடத்தி வைத்து நடுச்சாமம் தான் கரை சேர்த்தது. தீபாவளி நாளில் இப்பிடி ஒரு அனுபவம் கிடைக்கக்கூடாது என்று எண்ணின்னேன்.

குறித்த நேரத்தில் ஸ்பைஸ் ஜெட்டும் என்னை சென்னையில் இறக்கியது. வணக்கம் வாழவைக்கும் சென்னை இழுக்குதென்னை உனக்கு ஈடு இல்லையே என்று மனதுக்குள் பாடிக்கொண்டேன். சென்னையைக் கண்டால் எனக்கு ஏகப்பட்ட புழுகம் என்பதை மேலும் அறிய இதையும் படிக்கலாம் (பகுதி விளம்பரம்)  சென்னை என்னை வா வா என்றது! http://www.madathuvaasal.com/2012/08/blog-post.html

 
ஏற்கனவே ஒழுங்கு செய்த வாடகைக்கார் சாரதியும் வந்துவிட்டார்.
 

அவர் சுமார் அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க பழுத்த பழம் நெற்றியில் திருநீற்றுப் பட்டை, முப்பது வருடங்களுக்கு மேலாக  வாடகைக்கார் ஓட்டுகிறாராம். சென்னையின் பாரிய வீதிகள் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. “என்னது ரோடில் ஆளுங்களையே காணோம்” என்ற என் குரலுக்கு, “தம்பி நீங்க தீபாவளி சமயத்துல வந்ததால தப்பிச்சீங்க, இல்லைன்னா நத்தை மாதிரித்தான் போயிருப்போம், முன்னல்லாம் இப்பிடி இல்லை தம்பி இப்ப பசங்களே டூவீலர்னு இருந்த காலம் போய் காரெல்லாம் வாங்கிடுறானுக, ரோட்ல கால் வைக்க முடியாது” என்று  அவர் சொல்லி முடிப்பதற்குள்,  “இங்க பாருங்க சார் பஸ்ஸை நிறுத்திட்டு முன்னாடி சரவெடி கொழுத்துறான் அறிவுக்கொழுந்து”  வால் பையன்கள் சிலர் ஓடி வந்து பட்டாசுக்கட்டைவீதியில் வைத்துக் கொழுத்திவிட்டு ஓடியதை வெறுப்போடு காட்டினார் எனக்கு உள்ளூரச் சிரிப்பு, நானும் அந்தக் காலத்தில் இப்பிடித்தானே ;-)
தி. நகரில் நான் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்த ஹோட்டலில் இறக்கிவிட்டு விடைபெற்றார் அந்தப் பெரியவர். 
சென்னை வரப்போகிறேன் என்றதும் கட்டாயம் சந்திக்கவேண்டும் என்று அன்புக்கட்டளையிட்டவர் சகோதரர் சஞ்சீவி @nemkals அவர்கள். ட்விட்டர் வழியாகத்தான் நட்பு, ட்விட்டரில் நான் இருவரும் பேசிக்கொண்டது குறைவு என்றாலும் நேரில் கண்டபோது அந்த உணர்வு சிறிதும் இருக்கவில்லை. தீபாவளியன்று காலை, மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போகவேண்டும் என்று நான் கேட்டபோது அவர் காருடனேயே வந்துவிட்டார். 
 கோயிலுக்குப் போகுமுன் கபாலீஸ்வரர் கோயிலில் இன்று காலை 10.30 மணிக்கு மினிமினி சந்திப்பு ஆர்வமுள்ள நண்பர்கள், தனிக்காட்டுராஜாக்கள் இணைந்துகொள்ளலாம், இப்படி ஒரு ட்விட் போட்டேன்.
இருவருமாகக் கோயிலுக்குள் பிரகார வலம் வந்தோம். கபாலீஸ்வரரை நான் சந்திப்பது இரண்டாவது தடவை. கடந்த தடவை இடம் வலம் தெரியாமல், தமிழக சுற்றுலா வாரியத்திலேயே என்னை ஒப்படைத்திருந்தேன். சுற்றுலா வழிகாட்டி என்னையும் கூட வந்தவர்களையும் ஒரு சம்பிரதாயத்துக்காக கோயிலைக் காட்டிவிட்டு மெரீனா பீச்சுக்கு இட்டாந்துவிட்டார் :-) இம்முறை சஞ்சீவ் நிதானமாக கோயிலின் உட்பிரகாரங்களைக் காட்டிக் கொண்டே வந்ததால் ஒரு குழந்தை போலப் புதுமையாகக் கவனித்துக் கொண்டே வந்தேன். சென்னையில் இருக்கும் இரண்டு நாட்களில் என்னைச் சந்திக்கவேண்டும் என்று பிரியப்பட்ட நண்பர்களின் அழைப்பு வேறு வந்து கொண்டிருந்தது. 
நண்பர் ரவி @ravi_2kpp அழைத்தபோது கபாலீஸ்வரர் கோயிலில் நாங்கள் மையம் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்ல, இதோ வருகிறேன் என்று  தன்னுடைய  நண்பருடன் வந்துவிட்டார். ரவியின் நண்பர் ஒரு இசைக்கலைஞர், ஆஸ்திரேலியாவுக்கும் வந்திருக்கிறாராம். அடுத்த தடவை சிட்னிக்கு வரும் போது சொல்லுங்க வானொலியில் ஒரு பேட்டி எடுத்திடுவோம் என்றேன் நான். நாங்கள் கபாலீஸ்வரர் கோயிலின் வெளிப்பிரகாரத்தில் இருந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது என் செல்போனுக்கு ஒரு அழைப்பு. என் இலக்கத்தை பகிரங்கமாக இட்டதால் யார் அழைக்கிறார்கள் என்று நானே கேட்கவேண்டி இருந்தது. தன்னுடைய பெயர் ராஜேஷ் என்றும், மைலாப்பூரில் இருப்பதாகவும் நானும் இந்த ட்வீட் அப் இல் கலந்து கொள்ளலாமா என்றார். என்ன கேள்வி ஐயா உடனே வாருங்கள் என்றேன். அடுத்த நிமிடமே எமக்கு முன்னால் பட்டாசாக வந்திருந்தார் ராஜேஷ் @mylairajesh  , ஆமாம் அவர் ஆரம்பகாலத்தில் ட்விட்டரில் பட்டாசு என்றே ஹேண்டில் வைத்திருந்தவர். “ஆகா ஒரு பட்டாசே தீபாவளி தினத்தில் நம்மைத் தேடி வந்திருக்கிறதே” என்று கடித்தேன், சிரித்தார். எல்லாருமாக எங்காவது காலை உணவு சாப்பிடலாமா என்று சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொரு கடையாகத் தட்டிப் பார்த்தோம். தீபாவளிக்கு சாத்து நடை சாத்து என்றிருந்தன.
மைலாப்பூர் வசந்தபவன் மட்டும் இனிதே வரவேற்றது.  இதற்குள் நண்பர் ராஜேஷ் எங்கோ ஒரு புத்தகக் கடை சென்று விவேகானந்தர், சுவாமி இராமகிருஷ்ணர் அருள்மொழிகள் அடங்கிய கனத்த புத்தகங்களை வாங்கிக் கொண்டு வந்து கையில் திணித்தார். வசந்த பவனில் ஆளாளுக்கு நெய், ரவா தோசை, தேநீராகாரத்துடன் மினி சந்திப்பை முடித்து விட்டு சகோதரர் சஞ்சீவிடம் நான் தங்கியிருக்கும் ஹோட்டலில் விட்டுவிடுகிறீர்களா என்று கேட்டால் “அதெல்லாம் முடியாது நம்ம வீட்டுக்கு வந்து மதிய உணவு எடுத்துவிட்டுத்தான் போகலாம்” என்று விடாப்பிடியாக நின்றார். கோவையில் அவர் படித்த காலத்தில் ஈழத்து நண்பர்களும் அவரின் நண்பர்களாக இருந்ததை நினைவு படுத்தி மகிழ்ந்தார் சஞ்சீவ்.
சஞ்சீவின் வீட்டில் அவரின் அப்பா முதற்கொண்டு, அம்மா, மனைவி, சகோதரர் ஈறாக எல்லோருக்கும் என்னை அறிமுகப்படுத்தி, அவர்களின் குடும்ப விருந்தில் என்னையும் கலந்து சிறப்பிக்க வைத்தனர். அமைதியான, பண்பான ஒரு உறவை எனக்கு இணையம் கைகாட்டி விட்டிருக்கிறதே என காரில் திரும்பும் போது நினைத்து நினைத்து நெகிழ்ந்தேன்.
 நண்பர் ஜி.ராவுக்கு அழைத்தேன்.  
“அமாஸ் அம்மா, சேகர் சார் வீட்டுக்குப் போகலாமா ஜி.ரா?”
“அவங்க படத்துக்குப் போறதா பேசிக்கிட்டாங்க, இருங்க பிரபா அவங்க வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு திரும்ப அழைக்கிறேன்”
“சாயந்தரம் தான் வருவாங்களாம் பிரபா”
கொஞ்சம் இளைப்பாறி விட்டுக் காத்திருந்தேன். ஜி.ரா தன் காரில் வந்தார். ஶ்ரீராம ராஜ்யம் இசைத்தட்டு உள்ளிட்ட அன்புப்பரிசைக் கை மாற்றினார்.  ஜி.ரா என்ற கோ.ராகவன் என் வலைப்பதிவின் ஆதாம் காலத்து நண்பர் என்பதால் அந்நியம் இல்லாமல் நிறையப் பேசிக்கொண்டு வந்தோம்.
அமாஸ் அம்மாவும், சேகர் சாரும் @amas32 @n_shekar வீட்டுக்கு வரவும் நாமும் போய்ச் சேரச் சரியாக இருந்தது.
 
சேகர் சார் – அமாஸ் அம்மா தம்பதிக்குத் திருஷ்டி சுத்திப் போடணும். இந்த சமூக ஊடகத்தில் இருக்கும் நட்பு வட்டங்களை இவர்கள் இருவரும் நேசிக்கும் பாங்கே தனி. இவ்வளவுக்கும் நாமெல்லோரும் முன்பின் பார்த்தே அறியாதவர்கள். சென்னை வந்தால் நம்ம வீட்டுக்கு வராமல் போகமுடியாது என்ற அவர்களின் அந்த வேண்டுகோளை நான் நிறைவேற்றினேன் என்பதை விட, என்னையும் ஜி.ராவையும் மீண்டும் சந்தித்துப் பேச வாய்ப்புக் கிட்டிய மகிழ்ச்சி அவர்கள் முகத்தில் தெரிந்தது. மாலைச் சிற்றுண்டியும் சுடச் சுடக் கிட்டியது.  அமாஸ் அம்மாவின் அப்பா குறித்த ஆங்கில நூலையும் ஒரு திருவுருவப் படத்தையும் அன்புப் பரிசாகக் கொடுத்தார்கள். அந்த அழகான வீட்டின் வரவேற்பறையே தோட்டாதரணியின் கைவண்ணம் போல இருந்தது.
இவர்களது மனம் போல என்றைக்கும் நிறைவான வாழ்க்கை கிட்டவேண்டும் என்று பின்னர் கதிர்காமக் கந்தனைச் சந்தித்தபோது முருகனிடம் தனிப்பட்ட வேண்டுகோளை வைத்தேன்.
அமாஸ் அம்மா வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் போது நண்பர் ராஜேஷ் பத்மன்  தொலைபேசினார். எங்காவது ஒரு காபி டே இல் சந்திப்போமா என்று ஜி.ராவே அந்தச் சந்திப்பை ஒழுங்குபடுத்தினார். குறுகிய நேரத்தில் காபி அருந்தியபடியே நிறையப்பேசினோம். விடைபெறும் நேரம் எனக்கு ஒரு மிரட்டலான தொலைபேசி அழைப்பொன்று, நான் யாருங்க நீங்க என்று கொஞ்சம் ஆட்டுக்குட்டியாக மாற, “கானா பயந்துட்டீங்களா நான் தான் இலவசக் கொத்தனார், யு.எஸ் லேர்ந்து அழைக்கிறேன், எப்படி சென்னை பயணமெல்லாம் இருக்கு” என்று சிரித்துக் கொண்டே குசலம் விசாரித்தார். ஆகா அண்ணன் ட்விட்டர் டி.பியில் தான் டெரர் போஸ் கொடுக்கும் கானா உலகநாதன் ஆனால் நேரில் பேசும் போது உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளமாக இருக்கிறாரே என நெகிழ்ந்தேன். உண்மையில் அவர் அப்போது அழைத்த போது எனக்குக் கிட்டிய சந்தோஷத்துக்கு எல்லையில்லை.
சிட்னியிலிருந்து தீபாவளிக்காகப் புறப்பட்டசென்னை நண்பர் சுரேஷ், திருவல்லிக்கேணி வாங்க பிரபா நிறைய பட்டாசு வெடி போடுவோம் என்று முன் கூட்டியே சொல்லியிருந்தார். ஆனால் நான் எல்லா சந்திப்புக்களையும் முடிக்கவே மணி ஏழு கடந்ததிருந்தது. சுரேஷுக்கு அழைத்தால், அடடா அருமையான வாண வேடிக்கையை மிஸ் பண்ணிட்டீங்களே என்றார். உண்மைதான், சென்னையில் பூவே பூச்சூடவா படத்தில் நதியா கோஷ்டி பாடுமாற்போல “பட்டாசு சுத்தி சுத்திப் போடட்டுமா” அல்லது புதுக்கவிதை ரஜினி போல “வா வா வசந்தமே” பாட்டில் வரும் தெருவெங்கும் ஒளிவிழாவை காணக் கிட்டவில்லை. இப்போதெல்லாம் முன்ன மாதிரி சென்னையில் தீபாவளி களை கட்டுவதில்லை என்று நண்பர் சொன்னார்.
தீபாவளி என்றால் தமிழகம் கொண்டாடும் இன்னொரு விஷயம் புதுப்பட ரிலீஸ். சரி அதுக்காவது யோகமுண்டா என்று முடிவெடுத்து  தனியே தன்னந்தனியே தி நகரில் உலாவுகிறேன். சத்யம் தியேட்டர் போலாமா என்று ஒரு திட்டம்.
“ஆட்டோக்காரரே சத்யம் தேட்டர் போவணும்”
” ஒன் ஃபிப்டி சார்”
” சரீங்க”
இந்த நேரம் சத்யம் தியேட்டரில் படம் இருக்குமா? கடைசியா தகரக்கொட்டில் சத்யமில் சார்லி சாப்ளின் படம் பார்த்தது. இப்போது அந்தத் தகரக்கொட்டகையே இல்லாத மாட மாளிகை போல சத்தியமாக இருந்தது.
 
விஜய் மக்கள் இயக்க்க்க்க்க்க்கம்ம்ம்ம்
கூட்டத்தைப் பிரித்து டிக்கெட் கவுண்டரை எட்டிப் பார்த்தேன்.
“சார்ர்ர் நைட் ஷோ ஃபுல்லு சார்”
 ”சரீங்க :(
ஒரு விஐபியை சீட்டில் அமரவைக்கும் பாக்கியத்தை சத்யம் இழந்துவிட்டது
 அந்த நேரம் ட்விட்டரைப் பார்த்தேன், யாரோ ஒரு புண்ணியவான் எக்ஸ்ப்ரஸ் அவெனியூ போங்க அங்கே மல்டிப்ளெக்ஸ் இருக்கு என்றார்.
ஆட்டோக்காரரே எக்ஸ்ப்ரஸ் அவெனியூ வருமா? 
வராதுங்க
எப்பிடிப் போறதாம்? 
லெப்டு அப்புறம் லெப்டுல கட்டு
நடு நிசியில் தனியே ராயப்பேட்டையில் ராஜ நடை போட்டேன்.
ஒரு யோசனை தட்டி இன்னொரு முருங்கை மரம் நோக்கிப் போய்க்கிட்டிருக்கேன் #தேவி தியேட்டர்
தக்காளி, சாந்தித் தியேட்டரில் அம்மாவின் கைப்பேசியாவது பார்த்துடணும்யா என்று மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்
ம்கும் தேவி தியேட்டர் உள்ளயே போகமுடியாது இந்த லட்சணத்தில் டிக்கட் கிடைக்கும்கிற? என்ற அளவில் கும்பமேளாவாக இருந்தது.
பீட்சா டிக்கட் இருக்காம் ஆனா நமக்கு பில்டிங் ஸ்ட்ராங்கு பேஸ்மெண்ட் வீக் ஆச்சே #பயம் அது வேற டிப்பார்ட்மெண்ட்
இது இப்பிடியிருக்க, எந்தவித ஆர்ப்பாட்டமுமின்றி சாந்தி தியேட்டர் நன்றாகத் தூங்குகிறது
ஏதோ ஒரு நப்பாசையில் மீண்டும் தேவி பரடைஸ் நோக்கி நடை, ஒருவாறு சந்நிதியை  அடைந்து விட்டேன், அதாங்க தியேட்டர் வாசல்.
துப்பாக்கி வச்சிருக்குறவங்க எல்லாம் உள்ள வந்துடுங்க மத்தவங்க வெளில போயிடுங்க #யோவ் சரியா பேசுய்யா தூக்கி உள்ள போட்றுவானுக, துப்பாக்கி டிக்கெட் என்று சொல்றதுக்குப் பேச்ச பாரு பேச்ச என்று உள்ளுர முணுமுணுத்துக் கொண்டே
தி நகர் ஹோட்டல் -> சத்யம்-> ராயப்பேட்டை -> தேவி பாரடைஸ் -> சாந்தி -> தேவி பாரடைஸ் (இன்னொரு வாட்டி செக்கிங்) -> தி நகர் ஹோட்டல்  என்று மீண்டும் அதே இடத்துக்கு வந்தபோது நள்ளிரவுக்கு ஒரு சில நிமிடங்கள் பாக்கி.

பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது, நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்கு பக்கமெல்லாம் சேலைக்கடைகளின் நிழல்கள் தான், ஒன்றிரண்டு சாப்பாட்டுக்கடைகளையும் கழுவித் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பெட்டிக்கடைக்குப் போய் சோடா ஒன்று வாங்கி வயிற்றை நிரப்பிவிட்டுப் படுக்கையில் சாய்ந்தேன். சென்னையில் நான் தேடி வந்த தீபாவளியில் பட்டாசு வாண வேடிக்கையும், புதுப்படமும் இல்லாவிட்டாலும் இணையம் மூலம் சம்பாதித்த நல்ல உள்ளங்களை முதன்முதலாகச் சந்தித்து இந்த நாளைக் கொண்டாட வழி விட்ட ஆண்டவனுக்கு நன்றி.

அடுத்த நாள் எதிர்பாராத ஒரு அனுபவம் வாய்த்தது.

One response so far

Jan 02 2014

பாரா சார் – இசை போல வாழ்வு

Published by under Uncategorized

சின்ன வயசிலிருந்தே வேர்க்கடலைப் பேப்பர் சரையில் இருக்கும் எழுத்துக்களையும் தேடிப்படிக்கும் சுபாவம் எனக்கு. அதனாலோ என்னவோ எழுத்தாளர்கள் என்றால் தனி மரியாதை என்பதை விட, இந்த ஆக்க இலக்கியக்காரர்களை நேரில் நடமாடும் பிரம்மாக்களாவும் மனதில் போற்றிக் கொள்வேன். ஈழத்தில் இருந்த காலத்தில் அப்போது எட்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். முதன் முதலில் “காட்டில் ஒரு வாரம்” என்ற அநு.வை.நாகராஜனின் நூல் வெளியீட்டு விழாவுக்குப் போகிறேன், அந்த நூல் ஒரு சிறுவர் இலக்கியம் என்பதால் அந்த எழுத்தாளர் தன் கையெழுத்துப் பிரதியையே எனக்குக் கொடுத்து வாசிக்க வைத்து அணிந்துரை எழுத வைத்தது தனிக்கதை. புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் கண்ணில்பட்டவர்களெல்லாம் சொக்கன், வரதர் செங்கை ஆழியான், செம்பியன் செல்வன் என்று இன்னும் பல ஈழத்தின் மிகப்பெரும் எழுத்துலக ஆளுமைகள். ஒரு உச்ச சினிமா நட்சத்திரத்தை திரையில் பார்த்துப் பழகிப்போன கடைக்கோடி ரசிகன் நேரில் காணும் போது உண்டான தவப்பலன் போல எனக்கு அது. பின்னாளில் நிறைய எழுத்தாளர்களை நேரிலும், வானொலிப்பேட்டிகளிலுமூடாகத் தரிசித்து விட்டாலும் அந்தச் சிறுவயது பிரமிப்பு கொடுத்த சுகம் இன்னும் அகலவில்லை. 

எப்போதோ எங்கோ ஒரு திசையில் இருந்து எழுதி வைத்தாலும் அந்த எழுத்தாளனின் படைப்பை வாசிக்கும் நேரத்தில் இருந்து தன் எழுத்துகளினூடே வாசகனுடன் அவன் பேசத்தொடங்குகிறான். பிடித்த எழுத்தாளர், பிடிக்காத எழுத்தாளர் என்று வாசகன் இனம் பிரிப்பதும் கூட இங்கே தான் ஆரம்பிக்கிறது. சில எழுத்துகளைப் படிக்கும் போது அட இதை நாமும் கூட நினைத்திருக்கிறோமே என்று கூட எண்ணுவதுண்டு. வாழ்வின் சில தீர்வுகளை ஏதோ ஒரு படைப்பின் வழியாகப் பெற்றுக்கொள்கின்றான் வாசகன். அங்கே தான் எழுத்தாளனுக்கும் வாசகனுக்குமான ஆத்ம பந்தம் இன்னும் வலுப்பெறுகிறது.
பாரா சார் என்று அன்போடு நாம் அழைக்கும் எழுத்தாளர் பா.ராகவன் அவர்களை சமூக வலைத்தளங்களினூடாகத் தான் அறிமுகம். எப்போது, எப்படி அறிமுகமானார் என்று பலரை நினைப்பதுண்டு. ஆனால் அவர்கள் மீதான நேசம் குறைவதில்லை. உண்மையைச் சொல்லப் போனால் பாரா சாரின் புத்தகங்களை விட தன்னுடைய தளத்தின் வழியாகப் பகிரும் பத்தி எழுத்துகளையே அதிகம் தொடர்ந்து வாசித்து வருபவன். அந்த எழுத்துகளே அவரின் தொடர்ந்து பற்றுக என்று மனம் சொல்ல வைத்தவை. பாரா சார் மீதான மதிப்பு இன்னும் அதிகப்பட இன்னொரு அதி முக்கிய காரணம் ஒன்றுள்ளது, அதுவே என்னை இவ்வாறெல்லாம் எழுதத்தூண்டியது என்றும் சொல்லலாம்.
பொதுவாகவே பிரபலங்கள் தம்மைச் சுற்றி கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு நெருப்பு வளையத்தை வைத்திருப்பார்கள். அந்த வளையத்தைத் தாண்டி வர வாசகனையோ, ரசிகனையோ அனுமதிக்க மாட்டார்கள். அதிலும் இன்று சமூக வலைத்தளங்களில் பெருகிவரும் ஏகலைவ எழுத்தாளர்களைக் கண்டால் சிலருக்கு நாசி கடிக்கும். இந்தச் சூழலில் தான் பாரா சாரின் தனித்துவம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு எழுத்தைப் படித்தால் அது யார் எழுதியது என்ற ரிஷி மூலம் பார்க்காமல் தனக்குப் பிடித்திருந்தால் நாலு பேருக்குப் பகிர்வார், அதே சமயம் எழுத்துப் பிழை, கருத்துப் பிழை இருந்தால் வலிக்காமல் குட்டுவார். இதையும் தாண்டி, எந்த வித சமரசங்களும் இல்லாமல் நட்போடு பழகுவதில் அவருக்கு நிகர் அவரே. 
கடந்த நவம்பர் மாதம் நான் இந்தியாவுக்குப் பயணப்படுவதாக அறிந்ததுமே “என்னைய்யா இங்க வந்துட்டு என்னைப் பார்க்காமப் போனா தொலைச்சுப்புடுவேன்” என்று அன்புக் கட்டளை பாரா சாரிடமிருந்து. ராப்பகலா எழுத்துப் பணிக்குள்ளும் நம்மை எல்லாம் சந்திக்க நேரம் ஒதுக்குகிறாரே என்ற இன்ப அதிர்ச்சியோடு, சென்னையில் இருந்த அந்த இரண்டு நாட்களில் ஒரு நாள் காலைப்பொழுதில் வட பழனி முருகனைச் சேவித்து விட்டு பாரா சாருக்கு அழைப்பிடுகிறேன். “இதோ இப்பவே வர்ரேன்” என்றவாறு வட பழனியிலுள்ள சரவணபவனில் சந்திப்பதாகக் கூறிவிட்டு விரைகிறார். காலைச் சாப்பாட்டை வாங்கிப் பரிமாறியவாறே தங்கு தடங்கலின்றிப் பேசுகிறோம். சரவணபவனில் சந்திப்பு முடிந்ததும் வேறு சில நண்பர்களைச் சந்திப்போம் என்று நினைத்தால், “இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கே, நம்ம வீட்டுக்கு வராமப் போகக்கூடாது” என் பதில் வார்த்தைக்குப் காத்திராமல் முன்னே பறக்கிறார். எனக்கோ அவரின் பொன்னான நேரத்தைத் திருடுகிறோமே என்ற குற்ற உணர்வு. பாரா சார் வீட்டிலும் அன்பான உபசரிப்பு தந்தையின் குணத்தில் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளியையும் முகம்கொடுத்துக் கனிவாகப் பேசும் மகள் வேறு. எங்கள் பேச்சுக்கச்சேரி மூன்று மணி நேரங்கள் கடந்த பின்னரும் நான் மொள்ள பிரியாவிடை கொடுத்தாலும் “கானா கானா என்ன ஆளுய்யா நாள் முழுக்க நம்ம வீட்ல இருந்துட்டுப் போறது தானே” எனச் செல்லமாகக் கடிந்தார். சிரித்துக்கொண்டே விடைபெற்றேன்.
ஒருமுறை இகாரஸ் பிரகாஷ், புத்தக வடிவமைப்பில் பாரா சார் கொண்டிருக்கும் சிரத்தை குறித்த ஒரு அனுபவப் பகிர்வைக் கொடுத்திருந்தார். லே அவுட் சமாச்சாரத்தில் சமரசம் கொள்ளாது விடாது வாங்கிக் கொள்ளும் அந்தச் சம்பவக்குறிப்பு இப்போதும் ஏதாவது ஒரு Project செய்யும் போது என் மூளைக்குள் ஓடும் அளவு அது பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிட்டது. 
பாரா சார் நல்லதொரு இசை ரசிகர் என்பதைப் பல தருணங்களில் கண்டுணர்ந்தாகிவிட்டது. இன்று பிறந்த நாளைக் கொண்டாடும் அவருக்கு விலை உயர்ந்த பரிசு என்று ஏதும் உண்டெனில் அது இந்தப் பாட்டாகத் தான் இருக்கும். 
இசையில் தொடங்குதம்மா 

http://youtu.be/ox0gJGCasZc

No responses yet

Next »